Ordinary Day

วันแสนธรรมดา

วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวัน วันอาทิตย์ที่ส่วนใหญ่ ฉันก็จะปล่อยให้ไหลไป เนื่องจากความเหนื่อยล้าของวันทำงานที่ผ่านมา วันนี้ชื่อเรื่องก็เปิดมาด้วยวันธรรมดา นั่นคือ เป็นแบบนั้นจริง ๆ ฉันค่อนข้างที่จะตื่นสาย และยังไม่รีบร้อนที่จะทำอะไรเพราะอยากให้ตัวเองได้พัก

ช่วงกลางวันฉันและเธอ ได้ออกไปคาเฟ่ใกล้บ้าน สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เพราะถึงแม้จะมี GPS แต่ฉันก็หลง!!! หลงเพราะปักมุดผิดนั่นแหละ 555 ขำตัวเองมาก น้ำมันก็ใกล้จะหมดด้วย แต่สุดท้ายเราก็ถึงจุดหมาย 

ร้านค่อนข้างน่ารัก เล็กแต่อบอุ่น คุ้มกับการที่เดินทาง เราได้ไปเลือกของที่จะกินและฝากคนที่บ้านเล็กน้อย แล้วด็เดินทางกลับบ้าน 

สิ่งที่มีความหมาย อาจเป็นสิ่งธรรมดาที่เรามองข้ามไป

กลับถึงบ้านก็ต่างนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนโซฟา และได้ใช้เวลาซึ่งเป็นส่วนตัวของแต่ละคน วันนั้นฉันรู้สึกขี้เกียจถึงขี้เกียจมาก ๆ

จนช่วงเย็น เธอก็ลากฉันออกไปทำกิจกรรม เดินเล่น ขี่รถรอบ ๆ หมู่บ้าน เหมือนที่เราชอบทำกัน แต่ต่างไปจากเดิมนิดหน่อยตรงที่วันนี้ ไปเล่นน้ำกันด้วย

เนื่องจากเป็นสระน้ำที่ขนาดไม่ได้ใหญ่มาก ทำให้ได้ว่ายไปเพียงเล็กน้อย และนอนแช่น้ำซะมากกว่า

แต่เพียงฉันได้เงยหน้ามองฟ้า วันธรรมดา ก็ดูแตกต่าง ท้องฟ้า เป็นท้องฟ้าที่สวยมาก เมฆค่อย ๆ ลอยไปมาอย่างช้า ๆ  ฉันไม่ได้เงยหน้ามองมันมานานเท่าไหร่แล้วนะ ทุกความทุกข์ ความกังวล และความไม่สบายใจที่มี ก็เหมือนได้สลายหายไปและเบาบาง

บางทีสิ่งที่มีความหมาย ไม่จำเป็นต้องมาจากการทำสิ่งแปลกใหม่ หรือสิ่งที่ใคร ๆ ก็คิดว่าเป็นความสำเร็จ และก็ไม่จำเป็นต้องลงโซเชียล ไม่มียอดไลค์ ยอดแชร์ แต่มันคือความธรรมดาที่เราอาจจะหลงลืมไป

และสำหรับบางคน การได้กินกับข้าวฝีมือแม่ ได้กินไข่เจียวฟู ๆ ได้เล่นกับน้องหมา น้องแมว ได้จัดบ้านให้ดูเรียบร้อย หรือได้ดูซีรีย์เรื่องโปรด ก็แสนจะมีความสุข กับการหยุดไล่ล่าสิ่งที่ตามหา และอยู่กับความธรรมดา

Question of the Day

แล้ววันแสนธรรมดา ครั้งสุดท้ายของคุณเกิดขึ้นเมื่อไหร่

Phlibai เกิดขึ้นเพราะ เป็นพื้นที่ปลอดภัยสำหรับตัวฉัน หรือคนที่มองหาพื้นที่ปลอดภัยเช่นกัน

#QuestionsThatStay #Phlibai

A good question stays longer than an answer.
A space to pause and reflect on the things we often walk past.