The Meal Didn’t Rush

เมื่อฉันได้กินข้าวกับตัวเอง

เช้าวันนึง ฉันเริ่มต้นด้วยการกินข้าว แต่วันนี้กลับแตกต่างไปจากทุกวัน

เพราะฉันเลือกที่จะกินข้าวโดยไม่จับมือถือ มันฝืนมากในตอนแรก ฉันพยายามต่อหลายครั้งที่จะหยิบขึ้นมา แต่ฉันก็ชอบเล่นกับตัวเอง ฉันก็งงนนะ ว่าทำแบบนี้ไปทำไม ทั้งที่ฉันมีเรื่องที่อยากเสพ อยากเล่นโซเชียล มีนิยายที่อยากอ่าน มีภาษาที่ต้องเรียน มีข้อความที่ต้องเช็ค มีเรื่องด่วนเข้ามารึเปล่า แต่ฉันก็ไม่ได้หาคำตอบ ว่าทำไปทำไมแค่ทำมัน

กลับกันฉันยังคงกินข้าวต่อไปและเริ่มมองสิ่งต่าง ๆ รอบตัว มอง หลอดไฟ ฝ้าเพดาน คนที่เดินไปเดินมา พ่อค้าแม่ค้า แต่แล้วฉันก็กลับมาหยุดที่อาหารในจาน จากวันที่ฉันเขียนนั่งย้อนไปจำไม่ได้แล้วว่ากินอะไรด้วยซ้ำ แต่ฉันรู้ว่าฉันได้โฟกัสกับอาหารตรงหน้า ฉันได้ช้าลง บางที…การช้าลงไม่ต้องทำตัวเชื่องช้า แต่เป็นการไม่ต้องวิ่งตามสิ่งต่าง ๆ  ได้เคี้ยวข้าวซ้ายขวา ฉันไม่ต้องเร่งรีบที่จะทำมันอีกต่อไป หรือบางคนที่รู้จัก มักมีอาการ Auto Pilot (การใช้ชีวิตแบบอัตโนมัติ หรือภาวะที่สมองทำงานตามความเคยชิน) คือ รู้ตัวอีกทีก็กินเสร็จแล้ว โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกินอะไร กินอร่อยแค่ไหน รสชาติอาหารเป็นอย่างไร 

และหนึ่งวันก็จะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ตื่นนอน

กินข้าว

ทำงาน

กลับบ้าน

นอนหลับ 

วนลูป ไปเรื่อย ๆ อย่างนี้ พอมาอีกที 

เอ้า!!! ครึ่งปีแล้ว 

อ้าว!!! สิ้นปีแล้วเหรอ เวลาผ่านไปไวจัง

จากการไม่เล่นมือถือของฉันและกลับมาโฟกัสที่ข้าว ไม่อยากจะบอกเลยว่ามันเป็นจุดเริ่มต้นสำหรับบทความแรกอันนี้ด้วยซ้ำ^^ 

Question of the Day

ครั้งสุดท้ายกินข้าวโดยไม่เล่นมือถือคือเมื่อไหร่ ?

Phlibai

Phlibai เกิดขึ้นเพราะ เป็นพื้นที่ปลอดภัยสำหรับตัวฉันเอง หรือคนที่มองหาพื้นที่ปลอดภัยเช่นกัน

#QuestionsThatStay #Phlibai

A good question stays longer than an answer.
A space to pause and reflect on the things we often walk past.